Και τελικά...

Είμαστε ότι δηλώσουμε. Εμείς έχουμε την δύναμη να καταστρέφουμε ή να φτιάχνουμε τους εαυτούς μας. Εμείς χαρίζουμε την εξουσία που έχουν οι εκτός εαυτού στον εαυτό μας, εμείς μας καταστρέφουμε, εμείς μας συγχωρούμε. Καταλήγουμε πάλι στις επιλογές(αλλά αφού σχετικό άρθρο έχει γραφεί, ας μην επαναλαμβάνομαι).

Ώρες ώρες όμως χάνεις τον έλεγχο και προσπαθείς να σε πείσεις ότι δεν ήταν δικές σου οι επιλογές σου, ότι κάποιος άλλος έφταιγε, ότι δεν είσαι τα λάθη σου. Χάνεις τον έλεγχο όταν θέλεις να αποφύγεις τις ευθύνες σου, όταν δεν μπορείς να αντέξεις το βάρος στραβών επιλογών σου. Τότε είναι που φοβάσαι ακόμα περισσότερο, χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου νομίζοντας πως ο πολύτιμος εαυτός σου, που με τόσο κόπο έχτισες, έχει διαλυθεί.

Μα είναι αλήθεια. Δεν είσαι τα λάθη σου, δεν είσαι μόνο τα λάθη σου, άλλα είσαι και αυτά. Και μετά; Μετά απλά το δέχεσαι. Ξεκινάς πάλι από την αρχή και ενσωματώνεις τα καινούρια σου στραβά στην προσωπικότητα σου, χτίζεις καινούρια τείχη. Φτου κι από την αρχή. 

Είναι αυτές οι μικρές σταγόνες που πέφτουν ξαφνικά, από το πουθενά, στο μυαλό σου, που τόσο καιρό πάσχιζε να μην τρελαθεί, που νόμιζε ότι χάνεται κι ότι θα σε σκοτώσει, γιατί σ' έπειθες ότι δεν το ελέγχεις. Αυτές οι σταγόνες δεν είναι ποτέ σκέψεις, όχι, είναι καταστάσεις, είναι δράση, είναι όταν όλα αυτά που φοβόσουν συμβαίνουν μπροστά σου και ξαφνικά από τέρατα μοιάζουν γατάκια. Τότε σε συγχωρείς. Καταλαβαίνεις γιατί δεν μπορούσες να δεις πριν το απλό: Είμαι και τα λάθη μου, είναι και τα λάθη μου επιλογές μου. Είμαι οι επιλογές μου και δεν μπορώ να τις αλλάξω, αλλά ρε γαμώτο είμαι εγώ.

Και τότε δηλώνεις ότι είσαι κάτι καινούριο. Είσαι κάτι καινούριο. Όπως λέει και μια σοφή φίλη "δύο είναι στην ζωή οι καταστάσεις για τις οποίες θα θρηνήσεις περισσότερο. Το να χάσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς ή να χάσεις τον εαυτό σου." Πόσο μάλλον όταν έχεις εσένα εν ζωή, περπατάς, ντύνεσαι, τρως, συζητάς, αλλά κατά βάση αποτελείς ένα ζόμπι πολυτελείας καλυμμένο πίσω από δάκρυα που δεν βγαίνουν κι από ξεσπάσματα που δεν ξεκινάνε. Και σε λυπάσαι, θρηνείς για τον θάνατο σου, ενώ είσαι ακόμα όρθιος. Ακόμα κι επικήδειο μπορείς να σου απαγγείλεις αν προσπαθήσεις λίγο.

Και μετά; Και μετά; Μετά απλά δέχεσαι ότι πέθανες λίγο. Αυτό που ήσουν, αυτό που γνώρισες σε κόσμο, αυτό που έβγαζες βόλτα, που περιποιούσουν κι αγαπούσες.... δεν υπάρχει πια. Είναι λογικό να θρηνήσεις, έχεις δικαίωμα να χαθείς και να φέρεις τους πάνω κάτω και το αντίθετο, όσοι δεν το αντέχουν απλά δεν συνεχίζουν στην φάση NG(New Game)+, NG++ και πάει λέγοντας. 

Είσαι χαρούμενος μετά; Είσαι χαρούμενος μετά. Έκανες την κηδεία του, τον έκλαψες, κάλεσες και κόσμο. Τον τίμησες τον νεκρό. Και μετά; Μετά φίλε βαφτίσια. Γεννιέται ένας καινούριος τύπος μέσα σου. Καλός- κακός, συμπαθητικός ή μη... εσύ θα μείνεις μαζί του κι απλά κοιτάς να τον φιλοξενήσεις όσο καλύτερα μπορείς, γιατί κάθε γαμημένος ένοικος σ' αυτό το ταλαίπωρο το σώμα σου έρχεται για να τα σπάσει. Και θα τα σπάσει εν τέλει. Οπότε βρες τα μαζί του όσο νωρίτερα γίνεται.

Και τελικά; Τελικά είναι υπέροχη φάση να συνειδητοποιείς( να το νιώθεις όμως, όχι να το λες μόνο, να αγγίζεις τις πληγές στο σώμα σου και να θυμάσαι ότι πονάει, να θυμάσαι να σ' αγαπάς γιατί κάποτε θα σε πονέσεις. Κι αν δεν σ' αγαπάς αρκετά θα σε πονέσεις ακόμα περισσότερο.) ότι είσαι ΕΣΥ κύριος του εαυτού σου. Οπότε μην σε φοβάσαι. Κύλα λίγο να δεις που θα πάει. Απλά να θυμάσαι.... είσαι οι επιλογές σου, μην μετανιώνεις για καμία, απλά μάθε να κάνεις τις λιγότερο επώδυνες... όλες είναι επώδυνες. Καληνύχτα.