Υπάρχει κάπου σε μια γωνιά του γαλαξία ένα τύπου σπίτι που είναι διαφορετικό. Για την ακρίβεια είναι αξιοζήλευτο, τα άλλα σπίτια είναι σίγουρο ότι πίνουν το κώλο τους για να ξεχάσουν αυτό το σπίτι. Αυτό το σπίτι δεν ησυχάζει ποτέ, ακόμα κι όταν όλοι λείπουν είμαι σίγουρος ότι οι τοίχοι μιλάνε μεταξύ τους, γιατί έχουν ακούσει τόσα πολλά κι απόχτησαν enterly δική τους γλώσσα. Μεταξύ μας και το gay τύπου φάντασμα του σπιτιού, που κατοικεί στον πάνω όροφο, δεν νομίζω να επιτρέπει περιθώρια ησυχίας.
Σ' αυτό το μαγικό τόπο κατοικούν πλάσματα περίεργα, μάγισσες και σεξομανισμένες, πουστράκια (πουστάρες σορυ) και πουτάνες, περιδιαβαίνουν διάσημοι ηθοποιοί και ασκάματα, τρελοί γείτονες και πρόσφυγες της πόλης. Έχουν όλοι χαμόγελα πανέμορφα, τα μάτια τους λάμπουν από όρεξη, μιλάνε δικές τους γλώσσες, παθαίνουν κατάθλιψη και τρελαίνονται, μαλώνουν και αγαπιούνται, μα το πιο σημαντικό είναι ότι ακούνε και καταλαβαίνουν.
Για να μπεις σ' αυτό το σπίτι δεν χρειάζεσαι πρόσκληση, δεν χρειάζεται να εξηγήσεις γιατί είσαι εκεί, ούτε να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις. Τα πλάσματα του σπιτιού έχουν την ικανότητα να σε ρουφάνε και να σε ενσωματώνουν στην εκπληκτική τους πραγματικότητα χωρίς να το ζητήσεις, πολλές φορές θα σε καταλάβουν χωρίς να μιλήσεις, τα μάτια τους είναι εκπαιδευμένα να το κάνουν. Δεν ζητούν ανταλλάγματα, μόνο η παρουσία σου τους φτάνει και είναι υπέρ αρκετή.
Από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις στο σπίτι νιώθεις ασφάλεια και ζεστασιά, δεν χρειάζονται περιττές κουβέντες, το στρογγυλό τραπέζι σε περιμένει να καθίσεις, να ανάψεις τσιγαριλίκι και να πεις ότι στον πούτσο κατεβάσει το μυαλό σου. Δεν θα σε παρεξηγήσουν και το νιώθεις, αν τους φανεί αστείο θα το ενσωματώσουν στην γλώσσα τους enterly. Κι αν στα καλά του καθουμένου τους δεις να αρχίσουν όλοι μαζί να χορεύουν μην πανικοβληθείς, αν τους δεις να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, αν αρχίσουν να τσιρίζουν ή να πλακώνονται στο ξύλο, αν ξαφνικά αρπάξουν τις "γιαγιάδες" και παρακολουθήσουν άρρωστες ταινίες και σκάσουν στα γέλια δείχνοντας γέροι μην πάθεις ΣΙΟΚ, γιατί όλοι τους είναι παιδιά, αυθόρμητα και τρελαμένα.
Πριν επισκεφτείς καλό είναι να γνωρίζεις κάποια πράγματα.Σ' αυτό το σπίτι οι πέρκες περπατάνε κι έχουν ύφος και στυλ, υπάρχει τσουλήθρα για να μην βαριέσαι ποτέ το κατέβασμα από τις σκάλες, το -ν- δεν προφέρεται παντού και πάντα, δεν ξέρεις πότε θα κοιμηθείς ή πότε θα ξυπνήσεις και να προσέχεις την προξενήτρα του σπιτιού, υπάρχει η πιθανότητα να φύγεις από εκεί τύπου δεσμευμένος. Καλό θα ήταν να αισθάνεσαι διαφορετικός, γιατί εκεί όλοι είναι διαφορετικοί, όλοι είναι περίεργοι και μοναδικοί κι αυτό είναι που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς, δεν έχουν την ανάγκη μέσα στο σπίτι να φοράνε την μάσκα της τελειότητας τους, γιατί δεν είναι τέλειοι και αυτό είναι που τους κάνει υπέροχους.
Αν δεν έχεις επισκεφτεί αυτό το μαγικό μέρος, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις τι σημαίνει "σπίτι", γιατί σπίτι είναι οι άνθρωποι, τα χαμόγελα και οι φωνές τους. Αν τους γνωρίσεις θα συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι μόνος και ότι αξίζει να συνεχίσεις να πιστεύεις στους ανθρώπους. Αν σε βγάλει κάποτε ο δρόμος σου στο μαγικό μέρος θα νιώσεις τι σημαίνει να μαστουρώνεις από την ουσία αυτών των πλασμάτων, θα καταλάβεις πως είναι να εθίζεσαι σ' αυτούς. Μόνο πρόσεχε, ίσως να μην καταφέρεις να φύγεις ποτέ από 'κει..... and that's a good thing.
Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα ευχαριστώ, αλλά ένα γαμώτο για όλα αυτά που αφήνεις πίσω όταν enterly φεύγεις από το μαγικό σπίτι. Θα ξανάρθω, δεν γλυτώνετε από εμένα.... :).
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου