Αν
ακούσεις κάποιες ιστορίες… είμαστε άπειροι. Αστρική σκόνη, διαγαλαξιακά
σωματίδια, απομεινάρια της κοσμογονικής έκρηξης και ένα συνονθύλευμα χημικών
ακολουθιών που πολύ βόλεψε για την πολύτιμη δημιουργία μας.
Κλικ.
Αν θέλεις
να ακούσεις τη δική μου εκδοχή, δεν αποτελούμε τίποτα παραπάνω από μια μάζα
πλανητικών παρασίτων. Ο τελευταίος κρίκος σε κάποια αλυσίδα εξέλιξης, ενός πολυσχιδούς
πολιτισμού, πάνω σε έναν μικρό πλανήτη, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από ένα σχετικά
ασήμαντο άστρο, σε έναν από τους χιλιάδες (?) γαλαξίες της συμπαντικής μας γειτονιάς.
Η πιο πολύτιμη προσφορά μας στο σύμπαν είναι να συμβάλουμε στον αέναο αγώνα της
ανακύκλωσης που χαρακτηρίζει οτιδήποτε είναι γνωστό στην ανθρωπότητα, από το
μικρότερο υποατομικό σωματίδιο, μέχρι το πιο τιτάνιο αστρικό σώμα. Με λίγα
λόγια, συμβάλουμε στη διαδικασία της εντροπίας.
Κλικ.
Κι
αν αυτό ακούγεται σημαντικό… δεν είναι και τόσο, αφού το τέλος του πλανήτη μας θα
έφτανε και χωρίς τη δική μας συμβολή, σε κάποια χρόνια που αναπαρίστανται με τη
βοήθεια ενός μεγάλου αριθμού, ο οποίος πρέπει να περιλαμβάνει γύρω στα εννιά
μηδενικά, τώρα που το σκέφτομαι.
Κλικ.
Ωστόσο,
όπως έχει επισημάνει ο μεγάλος Stephen Hawking, «μπορούμε
να καταλάβουμε το σύμπαν κι αυτό είναι κάτι που μας καθιστά ιδιαιτέρως ξεχωριστούς».
Κλικ.
Μα,
γιατί; Γιατί να είναι σημαντικό να υπάρχει κάποιος που να καταλαβαίνει; Είναι
άραγε το σύμπαν σαν κι εμάς; Τόσο ανασφαλές και τόσο μικροπρεπές που να έχει
την ανάγκη από κάποιον να το κατανοήσει; Ή είναι η παρατήρησή μας που είναι
σημαντική; Γιατί, για φαντάσου αυτό: Φαντάσου ένα σύμπαν, το οποίο θα γεννιόταν
και θα πέθαινε, χωρίς να υπάρχει κανένα ον, το οποίο να είναι σε θέση να παρατηρήσει,
να κατανοήσει ή έστω να υποθέσει ότι κάτι υπήρξε, υπάρχει και μια μέρα θα
τελειώσει. Τι σημασία θα είχε; Τι σημασία θα είχε να γεννηθεί ένα σύμπαν και να
τελειώσει, χωρίς ποτέ κανείς να επέλθει σε διάδραση μαζί του.
Κλικ.
Κοίτα,
δεν είμαι ούτε επιστήμονας, ούτε φιλόσοφος, ούτε Θεός. Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο
δημιουργήθηκε το σύμπαν, ποιοι είναι οι σκοποί του -αν είναι σε θέση να έχει κι
απ’ αυτούς, ούτε έχω καλά καλά κάποια εξήγηση για το τι ρόλο βαράει η
ανθρωπότητα εδώ πέρα. Το μόνο που είμαι σε θέση να κάνω είναι, βασισμένος στη
δήλωση ενός μεγάλου μυαλού, να πραγματοποιήσω τις δικές μου υποθέσεις. Κι αν
καταφέρνω, έστω και στο ελάχιστο, να προσεγγίσω αμυδρά αυτό που ήθελε να πει ο
ποιητής Hawking, καταλαβαίνω
ότι η κατανόησή μας γι’ αυτόν τον αχανή, πολυδιάστατο και θηριώδη οργανισμό που
μας περικλείει όλους στο στομάχι του, είναι ίσως και ο μόνος λόγος που αξίζει
να υπάρχουμε. Κατά μία έννοια, μπορεί να ακούγεται εγωιστικό και από την πλευρά
του σύμπαντος και από τη δική μας, αλλά αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που
κατάφερε να κατεβάσει το μυαλουδάκι μου.
Κλικ.
Γιατί,
φαντάσου και το άλλο. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα, παράλληλα,
μπλεγμένα το ένα με το άλλο, ορθογώνια ή τρίγωνα, ό,τι θέλεις φαντάσου, κι αν
αυτά τα σύμπαντα είναι όντως τεράστιοι οργανισμοί, οι οποίοι γεννιούνται και
πεθαίνουν, τότε το δικό μας σύμπαν έχει σίγουρα να παρουσιάσει κάτι. Αναφέρομαι
στο ανθρώπινο είδος, ανάμεσα σε άλλα. Μπορεί τα υπόλοιπα σύμπαντα να έχουν να
παρουσιάσουν κάτι πολύ πιο σημαντικό κι άλλα μπορεί να μην έχουν να
παρουσιάσουν απολύτως τίποτα. Το θέμα είναι, πως, αν όντως υπάρχει μια σειρά
από σύμπαντα, τότε θέλω να πιστεύω ότι και αυτά παρουσιάζουν κάποιου είδους
διάδραση μεταξύ τους.
Κλικ.
Μια
πολύ δημοφιλής θεωρία θέλει τα πολλαπλά σύμπαντα να μοιάζουν με κουρτίνες, οι
οποίες βρίσκονται περασμένες σε υποθετικά παράλληλα κουρτινόξυλα. Αυτές οι
κουρτίνες τρεμοπαίζουν στο πείραγμα ενός, επίσης υποθετικού, ανέμου κι όταν εν
τέλει συγκρούονται, τότε στα σπλάχνα του καθενός από αυτά συμβαίνει ένα
καινούριο big bang, μια κοσμογονική έκρηξη, η οποία
συμβάλει στην αναζωογονητική ανακύκλωση τους.
Κλικ.
Όλες
αυτές οι συνειδητοποιήσεις ή υποθέσεις φαντάζομαι πως μπορεί να προκαλέσουν μια
ποικιλία αντιδράσεων για τον καθέναν από εμάς. Άλλοι μπορεί να αισθανθούν
ασήμαντοι και τιποτένιοι απέναντι στη μεγαλοπρέπεια, τη μακρά χρονιότητα και
την απεραντοσύνη του οργανισμού που τους φιλοξενεί, ενώ άλλοι μπορεί να συμπεράνουν
πως είναι σημαντικό το να είσαι έστω ένα μικρό κομμάτι αυτής της ύπαρξης.
Κλικ.
Ο
υποφαινόμενος αισθάνεται ευγνώμον. Ευγνώμον που είχε την ευκαιρία να διαδράσει
μ’ αυτόν τον οργανισμό, που αποτελεί μια μικρή τελεία στις δισεκατομμύρια σελίδες
του βιβλίου αυτής της ιστορίας και πάνω απ’ όλα αισθάνεται γεμάτος νόημα, αφού είναι
σίγουρο πως είναι κι αυτός κάτι. Είναι πλέον αδύνατο να υποθέσει πως είναι
τίποτα, γιατί το σύμπαν και οι ουσίες που το απαρτίζουν επέλεξαν γι’ αυτόν να ΕΙΝΑΙ.
Κλικ.
[Δεκάσφαιρο πιστόλι. Κανένα μπαμ.]
