Is Reality Real???

Φαντάσου λέει να μην μπορούσες να φανταστείς. Πιο συγκεκριμένα φαντάσου να μην διέθετες την ικανότητα να σκεφτείς αφηρημένα, αλλά να συλλογιζόσουν μόνο ότι έχει να κάνει με τον εξωτερικό, απτό κόσμο. Μάλλον σε εκείνη την περίπτωση η προσωπικότητα σου θα ήταν πολύ διαφορετική και η πραγματικότητα σου πολύ πιο περιορισμένη.

Σύμβαση: Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε δεν μου δίνει τα κατάλληλα εφόδια για να αναλύσω το θέμα της ανάρτησης, οπότε για την όποια σύγχυση προκληθεί λόγω των λέξεων θα με συγχωρήσετε.

 Shohei Otomo aka Hakuchi - immagine

Κατά πάσα πιθανότητα αν ρωτήσω εκατό περαστικούς "τι είναι πραγματικότητα;" θα πάρω εκατό διαφορετικές απαντήσεις. Σίγουρα όλοι θα συγκλίνουν σε ένα σημείο ή δύο ή τρία. Όμως, όσο κοντά κι αν φτάσουν στο να την ορίσουν, όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο κάθε ένας την βιώνει (έστω λίγο) διαφορετικά. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αν υποθέσουμε ότι η πραγματικότητα περιορίζεται στον αισθητό κόσμο που μας περιβάλλει, πρέπει να αναρωτηθούμε αν όλοι την αντιλαμβανόμαστε και την επεξεργαζόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Ας πούμε ότι έχουν μαζευτεί, αυτοί οι εκατό του παραδείγματος, και κοιτάζουν ένα δέντρο. Βλέπουν το ίδιο δέντρο; Είναι πολύ εύκολο να απαντήσουμε ναι. Ο καθένας μας βλέπει το δέντρο από διαφορετική οπτική γωνία, από διαφορετική απόσταση, με διαφορετικό φωτισμό και για να το πάω ακόμα πιο μακρυά με διαφορετικά μάτια. Άρα αν τους ζητήσουμε να μας περιγράψουν αυτό που βλέπουν, πολύ πιθανόν να πάρουμε πάνω κάτω εκατό διαφορετικές απαντήσεις. Για να προλάβω αντιρρήσεις του τύπου "εντάξει θα πάει ο ένας μετά τον άλλο και θα σταθούν στο ίδιο σημείο και θα παρατηρήσουν το δέντρο με τον ίδιο τρόπο", ο χρόνος παίζει ρόλο, όπως και χιλιάδες άλλα πράγματα που δεν μπορώ να αναφέρω ονομαστικά γιατί θα χρειαζόμουν μια ανάρτηση μόνο γι αυτό. Σε τελική ανάλυση η απάντηση είναι μάλλον όχι, δεν παρατηρούμε το ίδιο δέντρο.

Τι γίνεται όμως μέσα στο μυαλό μας; Υπάρχει κανείς εκεί έξω που απασχολεί τη συνείδηση του μόνο με τα απτά πράγματα; Εσύ, όλη αυτήν την ώρα που διαβάζεις την ανάρτηση, σκέφτεσαι(μέχρι τώρα) που βρίσκεται το σώμα σου σε σχέση με την οθόνη του υπολογιστή; Έκανες συνειδητά το scroll down με το ποντίκι; Έχεις συνείδηση ότι βρίσκεσαι (πιθανώς) σε έναν κλειστό χώρο, ότι κάθεσαι κάπου, αν κρυώνεις, αν πεινάς ή αν πονάνε τα μάτια σου; Μάλλον εκείνο που απασχολεί το μυαλό σου έχει περισσότερο να κάνει με την ανάρτηση που έχεις μπροστά σου, έτσι δεν είναι; Άρα η πραγματικότητα σου πλέον δεν σχετίζεται με τα πράγματα που βρίσκονται γύρω σου, αλλά βιώνεις μία πραγματικότητα αφηρημένη. Πως γνωρίζεις τι είναι πραγματικό; Σε αλλάζει. Ψάξε να βρεις πόσες φορές κάτι άλλαξε μέσα σου με αφορμή κάτι που διάβασες και πόσες φορές έδρασες διαφορετικά επηρεάζοντας τους γύρω σου εξ αιτίας μιας σκέψης.

Άρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι η πραγματικότητα είναι υποκειμενική, επομένως διαφορετική για τον καθένα. Αφού όμως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσο και προσωπικότητες, τότε πως μπορούμε να συνυπάρχουμε; Πως συνεννοούμαστε; Η απάντηση εδώ είναι απλή: Σύμβαση. Διαμορφώνουμε τις πραγματικότητες μας έτσι ώστε να μπορούν να πλεχτούν μεταξύ τους. Συμβιβαζόμαστε με τις πραγματικότητες των άλλων, παίρνουμε κάποια από τα κομμάτια της πραγματικότητας τους και τα ενσωματώνουμε στην δική μας. Στην τελική αν καθίσεις και το σκεφτείς δεν έχουμε όλοι τόσα κοινά στη ζωή μας. Πόση συνεννόηση μπορείς να βγάλεις με έναν Παο Παο(φανταστική φυλή τύπου ζουλού) από το Τζιμπουντί(που ν' αυτό δεν έχω ιδέα);

Και θα σε αποχαιρετήσω με ανατριχιαστικές υποθέσεις, φίλε αναγνώστη. Αν η πραγματικότητα για τον καθένα είναι διαφορετική κι αν χωρίς εσένα δεν μπορεί να υπάρξει η δική σου, τότε μήπως αν σταματήσουν να υπάρχουν όντα με νοημοσύνη, θα σταματήσει να υπάρχει και πραγματικότητα; Κι αν η πραγματικότητα δεν υφίσταται ξεχωριστά από εσένα, μήπως κάθε φορά που δρας, είσαι εσύ αυτός που την δημιουργεί και επομένως την αλλάζει;

"I am
I am
I am

I was not
then I came to be
I cannot remember NOT being
But I may have traveled far
very far
to get here

Maybe I was formed in this silent darkness
From this silent darkness
BY this silent darkness

To become is just like falling asleep
You never know exactly when it happens
The transition
The magic
And you think, if you could only recall that exact moment
Of crossing the line
Then you would understand everything
You would see it all

Perhaps I was always
Forever here...
And I just forgot
I imagine Eternity would have that effect
Would cause a certain amount of drifting
Like omnipresence would demand omniabsence

Somehow I seem to have this predestined hunger for knowledge
A talent for seeing patterns and finding correlations
But I lack context

Who I am?
In the back of my awareness I find words
I will call myself...
GOD
And I will spend the rest of forever
Trying to figure out who I am"