Πόσο καιρό έχει ν' αράξεις και να παρακολουθήσεις πιτσιρίκια να παίζουν σε μια παιδική χαρά;
Εγώ το 'κανα σήμερα. Ναι, ξέρω ακούγεται επιλήψιμο(λες)... δεν είναι (απαντάω με χαμόγελο). Από τη στιγμή που δεν έχω δικά μου παιδιά και εφόσον όλα τα πιτσιρίκια στο περιβάλλον μου έχουν πια μεγαλώσει, είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που βρίσκω την ευκαιρία να το κάνω. Ωστόσο, ακόμα κι όταν την έχω, προτιμώ να επιδοθώ σε μια εσωτερική γκρίνια και να πρήξω τον εαυτό μου, μαλώνοντας υποθετικά τους λιλιπούτειους ταραξίες για τον θόρυβο που προκαλούν και την αέναη, απρόβλεπτη κι αχαρτογράφητη πορεία των ποδοβολητών τους, που έχει ως αποτέλεσμα να μου προσφέρει μία γερή δόση πονοκεφάλου.
Κάπως έτσι, κι ενώ επιδιδόμουν στην πολυαγαπημένη μισανθρωπική ρουτίνα που προανέφερα, αφού χάζευα ένα σωρό πιτσιρίκια να παίζουν μπάσκετ, ποδόσφαιρο, κρυφτό και μυστικιστικά παιχνίδια απροσδιόριστου σκοπού και χαρακτήρα, έσκασε μια φωνή από το υπερπέραν- ο κολλητός, που καθόταν παραδίπλα- να με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
"Τα πιτσιρίκια φίλε είναι λες και έχουν πάρει LSD!"
Στην αρχή, γύρισα και χαμογέλασα, παρακολουθώντας τον να χαϊδεύει την υποψία μουσακίου που διακοσμεί το πιγούνι του σκεπτικός, λες και μόλις είχε ξεστομίσει κάτι απίστευτα παράλογο και χιουμοριστικό. Σαν να είχε αφηγηθεί ξάφνου ένα σύντομο ανέκδοτο, το οποίο ήταν αστείο, επειδή ακριβώς ήταν παράλογο.
Ωστόσο, η σοβαρότητα με την οποία το είχε ξεστομίσει και το βλέμμα του, που συνέχιζε να ακολουθεί τα βήματά τους, λες και ανίχνευε τα δεδομένα για να δώσει λύση σε μία από τις δυσκολότερες μαθηματικές εξισώσεις, με ανάγκασαν να αυτοδιορίσω την αυτού μεγαλειότητά μου σε συνεργάτη του προς την επίλυση του ζητήματος.
Κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι όντως ρε φίλε, τα πιτσιρίκια είναι σαν να έχουν πάρει ναρκωτικά.
Ας γίνω ευχάριστος.
Τα πιτσιρίκια είναι σαν να έχουν πάρει LSD, γιατί τα πάντα είναι καινούρια για εκείνα. Κάθε κίνηση που κάνουν, κάθε εμπειρία, κάθε γνωριμία, κάθε ερέθισμα που κεντρίζει τις αισθήσεις τους αποτελεί κάτι το εξαιρετικό, κάτι το μοναδικό. Υπάρχουν ακόμα γεύσεις που δεν έχουν δοκιμάσει, υπάρχουν παιχνίδια που δεν έχουν παίξει, χαρακτήρες ανθρώπων που δεν έχουν γνωρίσει. Ο κόσμος είναι η παιδική χαρά τους. Ξυπνάνε κάθε μέρα ξεκούραστα και κοιμούνται κάθε μέρα κουρασμένα, γιατί την κάθε μέρα την ζούνε στο τέρμα.
Πάρε ένα πιτσιρίκι κι αμόλησέ το μέσα σε μια αλάνα. Μόνο του. Θα βρει κάποιον τρόπο να αξιοποιήσει τον χρόνο του. Θα βρει μία πέτρα και θα την μετατρέψει σε σπαθί, θα πιάσει ένα κούτσουρο και θα το μεταμορφώσει σε καράβι, ένα ψηλό άχτιστο κτήριο θ' αποτελέσει το απόρθητο φρούριο, το οποίο πρέπει να κατακτήσει. Η φαντασία τους είναι παραγωγική, οι εμπειρίες τους είναι εκστατικές κι εκστασιακές.
Παρακολουθώντας τη διάδραση καταλαβαίνεις ότι τους είναι εύκολο να είναι κοινωνικά. Κάθε καινούρια γνωριμία είναι κέρδος, αφού θα προσφέρει καινούριες εμπειρίες. Θα κάνουν φίλους, θα κάνουν εχθρούς, αλλά σε κάθε περίπτωση όλα αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού. Ο εχθρός τους δεν έχει μεγάλη διαφορά από τον κακό δράκο του κάστρου που προσπαθούν να κατακτήσουν.
Τα πιτσιρίκια είναι μονίμως σαν να έχουν καπνίσει ένα πολύ περίεργο τσιγάρο... γιατί ζουν πραγματικά. Κάθε μέρα παίρνουν μία βαθιά τζούρα από καινούριες εμπειρίες, από καινούριες προκλήσεις. Δε φοβούνται το αύριο, το περιμένουν, λες και κάθε μέρα πρόκειται να ανεβούν στο ψηλότερο κτήριο του κόσμου και ν' απολαύσουν την πιο μαγευτική θέα. Το προαναφερθέν είναι τόσο πιθανό στο κεφάλι τους, όσο είναι το να γευτούν το αγαπημένο τους φαγητό μια από τις επόμενες βδομάδες.
Ας γίνω δυσάρεστος.
Γιατί οι ενήλικοι κυνηγούν την LSD εμπειρία; Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στη χρήση ουσιών, αλλά στην προσομοιωμένη, έστω, εμπειρία που σου προσφέρουν. Γιατί κάποιος να έχει ανάγκη από κάτι τόσο ψεύτικο τόσο έντονα;
Γιατί ξεχνάμε. Γιατί ο κόσμος παύει να είναι μια τεράστια παιδική χαρά, την ώρα που λησμονούμε πόσο σημαντικό είναι το παιχνίδι. Γιατί νιώθουμε πως έχουμε μπουκώσει από εμπειρίες, πως όλα τα έχουμε ζήσει και πως δεν υπάρχει τίποτα το σημαντικό να μάθουμε ακόμα. Γιατί φοβόμαστε μήπως μας παρεξηγήσουν και οι άνθρωποι, οι προσωπικότητες τους, από ξεχωριστές πιθανότητες για ξεχωριστές εμπειρίες, μετατρέπονται σε πιθανότητες απογοήτευσης.
Κι έτσι κλεινόμαστε. Βαφτίζουμε τα πάντα τετριμμένα και μουντά, σε μια πραγματικότητα που κάποτε ήταν υπέροχη, βαφτίζουμε τους άλλους εχθρούς, όχι δράκους σε κάστρο, αλλά φίδια που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμα να μας δαγκώσουν, την ώρα που στρέφουμε το βλέμμα κι αντί να προσπαθούμε να κατακτήσουμε ένα κάστρο, φτιάχνουμε τον προσωπικό μας τάφο και τον βαφτίζουμε σπίτι. Προσπαθούμε τα τελειοποιήσουμε, όλοι μαζικά, τον προσωπικό μας χώρο, χτίζουμε -υποθετικά και υλικά- τείχη και σιγά σιγά πνιγόμαστε. Αργά και βασανιστικά πνιγόμαστε βουτηγμένοι σ' ένα δηλητήριο και νομίζουμε ότι το δηλητήριο προέρχεται από τους άλλους. Ο κάθε ένας από μας προσπαθεί να προστατευτεί από το δηλητήριο του διπλανού του και μένει μόνος, σκεπασμένος μέχρι το κεφάλι με το δικό του τοξικό εκτόπλασμα, προσπαθώντας ν' ανακαλύψει, αφού έχει αποκλείσει όλες τις απειλές, τι 'ν' αυτό που τον σκοτώνει.
Κι ο κόσμος από παιδική χαρά αλλάζει σε κόλαση. Και η κόλαση μπορεί να προσφέρει πια μόνο ένα είδος εμπειριών...
Ας κλείσω αινιγματικά;
Αν τα παιδιά έχουν ήδη στο τσεπάκι τους την LSD εμπειρία, δωρεάν, κάθε μέρα και χωρίς αρνητικές επιπτώσεις κι αν όλοι μας -που παρεμπιπτόντως κάποτε ήμασταν παιδιά- κυνηγάμε αυτήν την προσομοιωμένη LSD εμπειρία, για να μας βγάλει από το δηλητήριο μας, να μας προσφέρει οξυγόνο, τότε μήπως κάτι πηγαίνει λάθος, μαζικά, στη διαδικασία της ενηλικίωσης;
Η μόνη απάντηση που έχω, είναι ότι εμείς επιλέγουμε να βαφτίσουμε τον κόσμο κόλαση και τους άλλους φίδια. Δεν πιστεύω ότι δεν υπάρχουν καινούριες εμπειρίες να ζήσουμε και δεν νομίζω πως όλα είναι τόσο τετριμμένα όσο θέλουμε να τα βλέπουμε.
Απλά φοβόμαστε.
Χμμμμμ... Αυτοί οι προβληματισμοί μου για σήμερα.
See y' around folks.
Υ.Γ: Πόσο καιρό έχει να κάνεις κούνια σε μια παιδική χαρά;
Αφιερωμένο στον κυρ' ΤΚ
I, I will be king
And you, you will be queen
Though nothing, will drive them away
We can beat them, just for one day
We can be heroes, just for one day
And you, you can be mean
And I, I'll drink all the time
'Cause we're lovers, and that is a fact
Yes we're lovers, and that is that
Though nothing, will keep us together
We could steal time, just for one day
We can be heroes, forever and ever
What'd you say?
I, I wish you could swim
Like the dolphins, like dolphins can swim
Though nothing, nothing will keep us together
We can beat them, forever and ever
Oh, we can be heroes, just for one day
I, I will be king
And you, you will be queen
Though nothing, will drive them away
We can be heroes, just for one day
We can be us, just for one day
I, I can remember (I remember)
Standing, by the wall (by the wall)
And the guns, shot above our heads (over our heads)
And we kissed, as though nothing could fall (nothing could fall)
And the shame, was on the other side
Oh, we can beat them, forever and ever
Then we could be heroes, just for one day
We can be heroes
We can be heroes
We can be heroes
Just for one day
We can be heroes
We're nothing, and nothing will help us
Maybe we're lying, then you better not stay
But we could be safer, just for one day
Oh-oh-oh-ohh, oh-oh-oh-ohh, just for one day
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου